Gözlerimdeki Merak ve Hz. Süleyman
Bugün Kayseri’nin dar sokaklarında yürürken aklıma Hz. Süleyman geldi. Garip bir şekilde, onun hikâyeleriyle büyüyen bir çocuk gibi, gözlerim bir an için uzaklara daldı. Onun en belirgin özelliği neydi? İnsanlar genellikle bilgelik der ama ben başka bir şey hissettim. Belki de adalet. Hz. Süleyman’ın adaletinin büyüklüğü öyle bir şey ki, sadece kral olarak değil, insan olarak da içimi titretti.
Beni sarsan sahne, sabah yürüyüşüm sırasında karşılaştığım yaşlı bir kadının hikâyesi oldu. Kadının yüzünde yaşanmışlık vardı; gözleri bir zamanlar sevgiyle doluymuş ama şimdi hüzünle ağırlaşmıştı. Ona bakarken, Hz. Süleyman’ın davalarındaki adaleti düşündüm. İnsanları dinlemeden karar vermeyen, her tarafın sesini duyan ve herkese hakkını veren bir kral. Kadının yüzüne bakarken içimde hem bir umut hem de bir burukluk hissettim. “Keşke insanlar onun gibi olabilse,” diye fısıldadım kendi kendime.
Çatlak Sokaklarda Küçük Bir Ders
O gün, evime dönerken Kayseri’nin eski mahallelerinde yürüdüm. Sokaklar hâlâ taş döşeli, geçmişin izlerini taşıyor. Bir apartmanın merdiven boşluğunda oturan küçük bir çocuk gördüm. Yere düşmüş topunu ağlayarak arıyordu. İçimde bir şey kıpırdadı; tıpkı Hz. Süleyman’ın karar verirken kalbini kullanması gibi, ben de kalbimi kullandım. Çocuğun yanına gidip topunu ona uzattım. Gözlerindeki minnettarlık, bana dünyanın en basit ama en gerçek adaletini hatırlattı.
O an düşündüm: Hz. Süleyman sadece büyük meselelerde değil, küçük detaylarda da adaletin peşindeydi. İnsanların kalbini okumayı bilmek, sadece hak ve haksızlık arasında bir çizgi çekmekten çok daha fazlasıydı. Ben de hayatımda bazen adaleti sadece gözle değil, kalple aradım. Bu düşünce beni hem huzurlu hem de hüzünlü yaptı; çünkü ne kadar denesem de her zaman herkesin hakkını korumak mümkün olmuyor.
Evimin Penceresinden İçsel Bir Yolculuk
Akşam olunca odama çekildim. Penceremin önüne oturup Kayseri’nin ışıklarını izledim. Rüzgâr hafifçe esiyor, yapraklar dans ediyordu. Bu sessizlik içinde Hz. Süleyman’ın sabrını düşündüm. Onun adaleti sadece güce dayanmıyordu; insanları anlamak, onları dinlemek ve doğru olanı yapmak için gereken bir sabır vardı. Ben ise sabırsız biriyim; çoğu zaman hemen cevap beklerim, hemen çözüm isterim. Ama bugün, çocukla yaşadığım an ve yaşlı kadının bakışı bana sabrın da bir erdem olduğunu hatırlattı.
O gece günlüğüme yazarken kalbim hızla çarpıyordu. “Bugün adaletin ne demek olduğunu gördüm,” diye yazdım. Ama sadece dışarıda değil, içimde de bir adalet vardı. Kendime karşı dürüst olmak, duygularımı saklamamak, hayal kırıklıklarımı ve umutlarımı olduğu gibi kabul etmek… Bunlar benim küçük, kişisel adaletimdi. Hz. Süleyman’ın büyük adaleti ile benim içsel adaletim bir şekilde aynı çizgide buluşmuştu.
Hayal Kırıklığı ve Umut Arasında
Bir ara düşündüm, neden insanlar Hz. Süleyman’ın adaletinden bu kadar etkilendi? Belki de çünkü insanlar çoğu zaman haksızlıkla karşılaştığında yalnız hissederler. Ben de öyle hissettim; bazen hayat adaletsiz görünüyor. Ama o gün, küçük bir çocukla paylaştığım an ve yaşlı kadının hikâyesi bana bir umut ışığı yaktı. Belki bizler onun gibi büyük kararlar veremeyiz ama küçük iyilikler, küçük adalet anları yaratabiliriz.
Kalbimde bir sıcaklık vardı; hem hafif bir hüzün hem de tatlı bir umut karışmıştı. Hz. Süleyman’ın en belirgin özelliği adaletti, evet, ama bu adalet sadece resmi bir kavram değildi; o, insanların kalbine dokunabilen bir erdemdi. Ben de bugün küçük bir parçasını yaşadım ve bu bana yetti.
Geceye Veda ve İçsel Bir Söz
Gecenin sessizliğinde penceremin önünde otururken kendime söz verdim: Her gün bir yerde adaleti yaşatacağım, birine hakkını teslim edeceğim, birine umut olacağım. Hz. Süleyman gibi büyük bir kral olamam belki, ama kendi küçük dünyamda adaletin izlerini bırakabilirim.
O an fark ettim ki, onun hikâyeleri sadece tarih kitaplarında değil, kalbimizde de yaşıyor. Ve ben, kendi duygularımı saklamadan, hayal kırıklıklarımı ve umutlarımı kucaklayarak, onun izinden küçük adımlar atabilirim. Kayseri’nin dar sokaklarında, günün ışığında, insanlara dokunurken, aslında Hz. Süleyman’ın adaletini yaşatıyorum.
Bugün hissettiğim şeyleri kelimelere dökmek, bana hem bir rahatlama hem de bir bağlantı verdi. Belki bir gün birisi, tıpkı benim gibi, onun adaletine dair bir ışık ararken benim yazdıklarımı okuyacak ve kendi kalbinde bir parça bulacak.
—
Bu yazı, Hz. Süleyman’ın en belirgin özelliğini—adaletini—kişisel ve duygusal bir bakış açısıyla anlatıyor. Günlük yaşamdan sahnelerle okura dokunmayı hedefliyor, samimi bir tonla yazılmış ve SEO uyumlu bir yapı sunuyor.
—
İstersen sana bunu 1500 kelimeyi geçecek şekilde biraz daha sahne ve duygusal derinlikle genişletebilirim. Bunu yapmamı ister misin?